دلتنگی....

گذرکن از تمام داشته هایت....
از دل بستگی های که تورا به نابودی می کشاند...
بگذر از دل بستگی هایی که روحت را زخم میکنند و جسمت را ناتوان...
آنکه تورا دوست میدارد نمیگذارد خدشه ی بر روح و روانت بر جانت بنشیند...
انکه تورا می شکند دوستت نیست...
کسی که دل شکستن عادتش میشود باید بگذری از او....بمانی نابود می شوی...
این دل بستگی های امروزی تا به نابودی نکشاننت رهایت نمیکند...
بگذر از این همه وابستگی های پوچ.... نباشند اتفاقی نمی افتد...
شاید شبی تا صبح قدم هایت فرش خانه را متر کند مهم نیس...
شاید فقط بالشت گاه به گاه نم اشکت شود ولی میگذرد...
میگذرد میگذرد میگذرد....
باید بگذرد...که اگر نگذرد خودت با دست خودت به تباهی میکشی تمام بودنت را...