خیال تو

می روم جایی که نشانی از تو نباشد...

آفتاب با طلوعش امید دوباره دیدن تو را بر دلم ننشاند و

غروب حسرت دیدار تو را با خود به پشت کوهها نبرد...

می روم جایی که گلی به عشق تو جوانه نزند

و پرنده به خیال تو اواز سر ندهد...

می روم جایی که اسمانش به رنگ آسمان تو نباشد...

جایی که ادمهایش به جای بی تفاوتی صمیمیت را به یکیگر هدیه دهند...

جایی که عشق رنگ نباخته باشد و دل ها به یا د هم در تپش باشد...

می روم آنسوی مرزها میان انسانهای که معرفت در گرانه شان باشد

و بی مهر ی پایه زندگی شان را تشکیل نمی دهد....

می روم جایی که دوست معنایی حقیقی داشته باشد و محبت بی ریا باشد....

می خواهم جایی روم که خودم هم نمی دانم کجاست....

جایی که هیچ نگاه اشنایی با نگاه خسته ام در نیاویزد....

جایی که اعتماد رنگ خیانت به خود نگیرد و کسی به گناه نکرده مجازات نشود...

جایی که اگر دلی شکست به جای تیمارش مواخذ برای شکستنش نشود...

افسوس که زمین گرد است...

از هر طرف که بروم باز به تو خواهم رسید...

یک اسمان هم بیشتر ندارد...

خیال زیبایست که تنها در ذهن ها می شود به ان پرداخت...

یادم نبود بدون احساس نمی شود بود....

حتا اگر باز چنین مکانی در خیال هم باشد...

یاد تو را چه کنم که لحظه ای از دل و خاطرم نمی رود....